اموزش دوچرخه سواری به کودکان

کارکودک ، بازي و تفريح است . آموزش دوچرخه سواري نيز بايد در راستاي همان بازي باشد . يک لحظه فراموش نشدني در دوران کودکي آنست که بطور اتفاقي بفهميد که براي اولين بار در حال راندن دوچرخه هستيد احساس پيروزي همراه با غرور براي حرکت و رو به جلو راندن دوچرخه بايد آسان باشد اما ما طريقه درست آموزش دادن دوچرخه به کودکان را بلد نيستيم. لوازم و قطعات دوچرخه
بايد به جاي آموزش به او اجازه دهيم تا خودش طريقه راندن را بياموزد. يک اشتباه رايج ، بستن چرخ هاي کمکي به پشت دوچرخه اي است که کودک نوآموز آن را مي راند ، اين کار مانع تجربه کردن نيازمندي هاي تعادل و بالانس دوچرخه توسط کودک مي شود . بايد به کودک اجازه داد تا خودش سرعت را تجربه کند . اين روش براي هزاران کودک انجام شده و هرگز خطا نداده است. هر مرحله را نوعي سرگرمي بدانيد و هرگز عجله به يادگيري فرزندتان نکنيد. فقط زمانهايي که کودک مايل به يادگيري است او را تشويق به يادگيري دوچرخه سواري نمائيد.
براي اطمينان ، ابتدا بچه بايد طريقه درست نشستن برروي دوچرخه را بداند . دوچرخه متناسب با کودک طوري تنظيم شود که دستهاي او به راحتي به دسته فرمان و اهرم ترمزها برسد و همچنين زين دوچرخه متناسب با قد کودک پايين آورده شود. براي تنظيم ارتفاع زين طوري تنظيم شود که در ابتدا کودک احساس تسلط بر دوچرخه نمايد و پس از يادگيري کامل ، بايد ارتفاع زين را به تدريج بالا آورده بطوري که زانوي ها در حين پازدن و حالتي که پدال در پايين ترين وضعيت خود قرار دارد ، خم نشود.
آموزش نادرست :
پشت سر دوچرخه راه رفتن و گرفتن از پشت زين و منتظر حرکت کودک ماندن ، روشي است که احتمال خطا دارد. اگر شما خوش شانس باشيد کودک پدال زدن را شروع مي کند و فراموش مي کند که شما ديگر از پشت زين او را کنترل نکرده و او را رها کرده ايد و اگر بدشانس باشيد ، زمانيکه شما دستتان را رها مي کنيد ، اطمينان کودک و حس تعادل در او محو مي شود . تمام کاري که کرده ايد کاري نيست جز ايجاد دلواپسي غير ضروري در کودکتان.